Lukla do Namche na Everest Trail, 20 lat temu i teraz

Oto wiele zmian na Lukli do Namche na Everest Trail Czujemy to, jesteśmy w Lukli. Po dotarciu stąd do Fakdinga, pierwszy przystanek będzie. Wyjaśniając podróż, nasz przewodnik polecił nam - nosić maskę po dotarciu na rynek i osadę.

Mało tego, dodał - nie wchodź do sklepu bez pozwolenia.

Terror COVID 19 zakłócił życie tutaj. Firmy oparte na hotelarstwie są zagrożone z powodu epidemii. Wcześniej 19 osób potwierdzono, że przebadało 19 z 9 osób na 9 osób. Musieliśmy więc pokazać „wizę”, kiedy wjechaliśmy z lotniska Lukla Bazaar, „Visa” to „negatywne” raport uzyskany z testu COVID 19.

Uważano, że komfortowa podróż z Tara Air do tego miejsca również wskazuje na nadchodzące dni. Jednak powtarzające się instrukcje, aby pokazać raporty z testów Corona i powściągliwość podczas chodzenia, pamiętały o strachu.

Jednak jesteśmy w Lukli, która jest uważana za główną bramę do Everestu. Tor pojazdu został otwarty na Chaurikharkę pod nim.

Jak Road Link wpłynie na przyszłość regionu Khumbu?

Jest zarówno nadzieja, jak i obawa.

Jeśli towary mają być transportowane drogą lotniczą, przyjdzie łatwo i będzie również tańsze. Podejrzenie jest takie, że sytuacja „okrągłej Annapurny” w trekkingu nie będzie w rejonie Everest?

Tor Annapurna był kiedyś najpopularniejszą trasą trekkingową na świecie. Jednak wraz z otwarciem toru drogowego tracili jakość turyści. Ze względu na 20-dniową drogę trekkingową, nawet 10 dni się zatrzymało.

Nawet po otwarciu alternatywnej trasy dawna atrakcja nadal ginęła.

Podczas podróży do Khumbu wielokrotnie zadawano mi to pytanie. Nawet jeśli droga wychodzi poza Park Narodowy Everest, może nie wyjść poza to. Dlatego „istotność” Everestu pozostanie.

ale ,

A co z przyszłością Lukli?

A tak zwany biznes na lotnisku ryzykowny?

Zmiana Lukli na Namche na Everest Trail, 20 lat temu, a teraz jest bardzo odczuwalna. Dodano nie tylko hotele, ale także na szlakach zwiększyły się warunki sanitarne.

Wyjeżdżając z lotniska Lukla, nie widziałem żadnych świateł ani słupów. Dostawa podziemna zaczęła się od rury, elektryczności.

Jednak 20 lat temu same hotele zainstalowały już Micro-Hydro Power. Elektryczność dostarczana była tylko wieczorem.

Teraz jest podłączona kratownica, co dodaje tutaj jasności. Światła lotniska przyciągną wszystkich przed wieczorem.

Niemożność zobaczenia drutu Tandrang Tundrung i zobaczenia płonącego światła w wygodnej formie stała się kwestią samodzielnego poczucia innego uczucia.

Duża jadalnia, duży komin w środku i ciepły z tego samego upału.

Doświadczenie życia w tak wielu domach dwie dekady temu polegało na tym, że kominy powoli oddalały się. Tak bardzo, że cewki chińskich grzejników zaczęły się nagrzewać, aby się ogrzać.

Oczywiście nie jest łatwo znieść ból drewna opałowego. Elektryczność staje się alternatywą.

Lukla do Namche na Everest Trail, 20 lat temu, a teraz 6

Kamienie wydrukowane w Lukla Bazaar zmieniły tam atmosferę. Rynek jest otwarty, nie ma nakładu. W tym czasie biznesmeni z Lukli martwią się, jak posunie się biznes.

Nie ma znaczenia, kiedy rozpoczyna się trekking, w tym kemping. Co powiesz na długą podróż z namiotem, kiedy herbaciarnia nie jest pełna? Co więc zrobić z towarami kontenerowymi przywiezionymi do kontenera? Ryzyko wygaśnięcia rośnie.

Trekking od prawie roku spada. Jeśli ten proces zostanie przedłużony, nie będzie możliwości wyrzucenia towarów przywiezionych na kemping. Boją się marnowania jedzenia przywiezionego przez ładunek.

Nasza podróż z Lukli prowadzi w kierunku Fakding. Słowa „buddyzm” są wpisane na ogromnej kamiennej figurze - w języku tybetańskim.

Są też tacy, którzy są otoczeni wodą, ale tak nie jest. Pewnie za mało wody. Podjęto działania w celu zmniejszenia epidemii w wioskach i osadach na trasie trekkingowej. W wioskach widziano hydranty przeciwpożarowe.

Brak przewodów elektrycznych i pojawienie się hydrantów przeciwpożarowych gotowych do zapobiegania pożarom utrudniały przewidzenie, jak dobrze będzie zorganizowany obszar.

Kamienne domy zbudowane tak, by wyrzucać śmieci na drogę, okazywały oryginalność. W takich domach łatwo psujące się i niepsujące się przedmioty można przechowywać osobno. Tylko natura nie powróciła tu od 20 lat.

Przedmioty stworzone przez człowieka powróciły. Naturalne formy nie uległy zmianie.

Robiliśmy zdjęcia z Lukla Utriną w tle szczytu góry. Wraz z nadejściem mostu wiszącego kontynuowano serię sesji zdjęciowych.

Co ciekawe, im więcej chodziłem, tym bardziej ekscytujące i urzekające stawały się sceny. Wszyscy czuli, że stopniowo zasłaniał zdjęcia, które zrobił na początku.

Dotarłem do Fakding, idąc powoli. Wcześniej przekroczyłem most wiszący i zatrzymałem się w herbaciarni po drugiej stronie. Tym razem zostaliśmy umówieni na pobyt w Sherpa Guide Lodge.

Wiele hoteli zostało już zbudowanych przed i po naszym przyjeździe. Hotele nie były jednak otwarte. W wielu zamek wydawał się wisiać. Sherpa Guide Lodge jest otwarta tylko dla takich pakietów.

Obszerna kuchnia, nawet jeśli z zewnątrz wygląda na małą. Hotel, który jest wykonany z drewna kamiennego i sosnowego, ma również pokoje z dołączonymi łazienkami. Kiedy zobaczyłem nowoczesną toaletę, przypomniałem sobie wspomnienie sprzed dwóch dekad.

Kiedy po raz pierwszy tu przyszedłem i poszedłem do toalety, liść sosny był ułożony razem. Toaleta była tradycyjna z otworem w środku drewna. Po wypróżnieniu musiał być przykryty liść sosny w pobliżu.

To był rodzaj szamba. Chociaż na początku czułem się nieswojo, później przyzwyczaiłem się do stylu toalety. Zapytałem o to Angmaya Sherpa, kierownika hotelu Namche. „W tym czasie toaleta również została utracona. W gospodarstwie jest mniej nawozów – powiedziała żartobliwie.

Odniesienie do Angmaya jest powiązane z Namche, podczas gdy operatorem Sherpa Guide Lodge jest Aang Dawa Sherpa, który dwukrotnie wspiął się na Everest.

Od tego czasu uczestniczy we wspinaczkach jako oficer łącznikowy. Widząc jego styl pracy i wygląd hotelu, nie można było nie podziwiać go.

„Wtedy po prostu doszło do naszego zawiadomienia. W Katmandu kosztowałoby to około 15 milionów rupii. Po co budować tutaj?

Zaśmiał się.

„Nawet jeśli zostanie wyprodukowany w Katmandu za 100 milionów rupii, nie będzie tak opłacalny jak tutaj” – powiedział. Jednak wydał ponad 30 milionów rupii w tym hotelu w Fakding. Od elektryczności po projektowanie i malowanie, zaoszczędzili dużo pieniędzy, robiąc to. „To jak praca za granicą” – powiedziała jego żona z kuchni.

Na prośbę pił soloną herbatę. Dwa dni temu książę Kataru wspiął się tą drogą. Wcześniej członkowie rodziny królewskiej Bahrajnu wspinali się na różne góry.

Bazaar Namche na Everest Region — Bazar Namche

Jak region Angdawa Everest postrzega napływ bogatych ludzi z krajów Zatoki Perskiej?

„Dobrze tu być. Ale nawet jeśli pochodzimy tylko z Chin i Indii, to nam wystarczy, nie musimy zajść tak daleko – powiedział. Jednak głośna wycieczka w góry z pustynnego kraju zdecydowanie przekazuje mocne przesłanie dla turystyki Nepalu.

Kończąc pobyt Fakdinga, skierowaliśmy się w stronę Manjo. Po dotarciu do wejścia do Parku Narodowego nad Sagarem ponownie sprawdziliśmy „Visę”.

Po wejściu wszystkich szczegółów zapłaciliśmy opłatę za wstęp do parku i udaliśmy się na skraj Dudhkoshi. Po podróży Bagrai Bagari czekało na nas długie wzgórze. To wzgórze rozciąga się aż do Namche. To była najtrudniejsza część dotychczasowej podróży.

Przed tą podróżą poszedłem obejrzeć film fabularny i dokument. Francuski film „The Climb” i amerykańskie doświadczenie CNN w amerykańskim portierze.

Kusząca scena w obu z nich była przed nimi. Ruch mułów i osłów trwał dalej. Nie chodzi o to, że most wiszący, który łączy głęboki wąwóz, nie jest zakłócany przez silny wiatr. Jedzenie przywiązane do mostu trzepotało i latało. Kiedy girlanda trzepotała, wydawała się dziwna dźwięki.

Film The Climb ma ciekawy widok na ten wiszący most. Kiedy postać, która się boi na moście, jest ważona, w strachu biegnie przez most. Po przejściu przez most poczułem się zmęczony przez chwilę, chciałem jeszcze raz przypomnieć sobie sceny filmowe.

Po przejściu przez wiszący most, kontynuowaliśmy wspinaczkę. Droga przez las rozciąga się do Namche. Wcześniej chodziliśmy tam iz powrotem.

Ścieżka pozioma nie była już naszą opcją. Po ciągłej wspinaczce dotarliśmy do bazy Namche. Kiedy dotarliśmy tutaj, Namche już lśniło, otaczające góry lśniły, ale noc powoli stawała się coraz ciemniejsza.

Po jednym noclegu w Namche przygotowywałem się do wyjazdu do wioski Khumjung. W międzyczasie zaczęliśmy planować bliższe przyjrzenie się Mount Everest. Zobaczymy Everest View, najwyższy ośrodek i Mount Everest z wysokości 5600 metrów.